Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım. Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, kendi yolumu çizdiğimde anladım. Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil. Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım. Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış. Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım. Sevmek ile sevilmenin yolu önce kendini sevmekten geçermiş. Neden kendine aşık olduğunu anladım. Acı, doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden. Neden hiç ağlamadığını anladım. Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş. Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım. Ve sevilenle ağlayamıyor, kaçıyorsan ondan, çaresizliktenmiş. Senin acın için odamda tek başıma hıçkırıklarla ağladığımda anladım. Bir insanı herhangi biri kırabilir ama bir tek çok sevdiği acıtabilirmiş. Çok acıttığında anladım. Fakat, hak edermiş sevilen onun için dökülen her bir damla gözyaşını. Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım. Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet. Yüreğini elime koyduğunda anladım. Tek başına ayakta durabilecek kadar güçlüysen, yanında tutanlar varmış. Neden hiç yalnız kalmadığını anladım. Ve Sana ihtiyacım var, gel diyebilmekmiş güçlü olmak. Sana git dediğimde anladım. Biri sana git dediğinde, kalmak istiyorum diyebilmekmiş sevmek. Git dediklerinde gittiğimde anladım. Dostun seni bir kez terk edermiş, bin kez değil. Aslında hep yanımda olduğunu anladım. Ve bir kez terk etti mi seni, affetmek çok zormuş, Ben de affedemediğin şeyin ne olduğunu anladım. Sana sevgim şımarık bir çocukmuş her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan. Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım. Özür dilemek değil, affet beni diye haykırmak istemekmiş, pişman olmak. Gerçekten pişman olduğumda anladım. Affedemem, çok geç demek gururdan başka bir şey değilmiş hâlâ sevgi varsa içinde eğer. Tutsak kalbimin kapılarını kırıp, içine baktığımda anladım. Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş, sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış. Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım. Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi. Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım. Sevgi emekmiş, emek ise vazgeçmeyecek kadar ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş. Anladım...

Bu şiir yakında evlenecek olan trabzonlu arkadaşıma...

Gideceğini hissediyorum..... hissediyorum ... galiba ağlarım bu akşam...... seni çok özlicem....... içime sinen kokun gibi .......bembeyaz ellerin gibi.....umutsuz anlarımda bana ışık tutan gözlerin gibi....... sen gibi kokan ay ............... bu akşam sen gibi olan herşey..... sana ait herşey kalbimde.......herşey sana ait kalbimde...........
seni inan çoık özlicem.....inan seni arıcam her odaya girişimde..... her sokağa girerken......senin sesini düşlicem her yanlız kaldığımda:........ saçlarına dokunurum her düş kurduğumda.......

eğer seni tekrar görseydim en soğuk kış gününde bile......ellerimin en soğuk olduğu anda bile......
deli gibi özlerken bile.....beklerken bile..... seni özlerim...... hiç yılmadan ... ismini haykırım

her rüzgar estiğinde..... tenimde hissederim ellerini......ellerini okşarım... öperim doyasıya......

seni özlediğime dair bütün yeminleri ederim gıtmemen için.......gitmemen için...... bütün dünyamı veririm....... düşünmem kir kokmuş gurumu ağlarım ellerine...... sırf beni sarsınlar diye......!:..... sırf gitme diye..>!

yanacağını bildiğin halde ateşe atlamak budur galiba...... budur konuşamadığın anlarda... çaresizlikten ağlamak......karşısında büyülenip umutsuz kalmak..... özlediğini haykırmak isterken bile...fısııldıyamamak.......

hayata dair cümleler kurarken sende takıldım..... her virgülden sonra senle başladım......devrik cümleler kurdum sana......hepsi senden bahsediyordu......hepsinde sen anlatılıyordun......
her ünlemde san özlemim vardı...... her soru işaretinde bende açtığın yaralar......cevapsız sorular....... her noktada gözyaşı vardı kana bulanmış kalbimden sana kopup giden.....

kahkaha atarken ağlamak galiba yanlızlık........ gerçekleri görmek belki......mutlu olamayı beklerken......bir kere bile gülümseyememek......hayattan onca şey beklerken. hep alamayacaklarını vermek gönlünden........ insana koyan tarafı bu....... belki sadece bana...... ama...... hayata dair çok cümle kurarım .....senden sonra çok yanlışlar yaparım ........ çok ağlarım senden sonra.......
bu yara bir daha kapanmaz...... ne kadar uzaklaşsam da...... kapanamam senden uzağa.......kaçamam............ yüreğime kazınmışsın bir kere........... atamam seni.......
her gözyaşımda sen varsın..... yavaş yavaş süzülen......sonra kanayan elllerimde......
herşey yokolurken senin hayalin bile umut doldururdu içime.....

eski bir anısın yıllara yorgun......aşka yenik düşmüş bir aşksın sen........ şarap kadar güzel ve sevmek kadar acısın......

seni seviyorum............

Bilsay Yıldırım

Melankoli Ey sokaklarında yıllarca avare dolaştığım İçinde ilk aşkımı yaşadığım küçük şehir. Umutsuz akşamlarımda sesini duyduğum lir Sihrinde ilk acıyı tattığım . Ey sarhoş akşamlarımın biricik tesellisi İlk şiirlerimdeki biricik dert ortağım fener Soğuk kış geceleri ısındığım kalorifer Gitgide uzaklaşan tren sesi . ey en masum arzularımı gizleyen oda Yıldızlarla dost eden küçük pencere Her akşam gönlümün dilediği yere Götüren sihirli araba . Ey en içli en yanık türkülerimi duymayan rüzgarı saçlarımı dağıtan sokak Ve ey saçı ak gönlü ak Anneciğim pencerede ağlayan . Ah biliyorum güç gelecek sizlere Ama artık gitmek geliyor içimden Bir sabah masmavi bir bulutun peşinden Dönüşü olmayan yerlere... Ataol Behramoğlu